+ اساسن آدمی نیستم که به اتفاقات روز جهان اهمیت خیلی زیادی بدهم. مثلن توی تقویمم یادداشت کنم که فلان روز فلان اتفاق در فلان نقطه ی جهان قرار است بیفتد یا فلان آدم می خواهد فلان کار را بکند. بیشتر ترجیح می دهم در پوسته ی خودم زندگی کنم. بین همه ی این ها، وقتی سدریک ویلانی مدال فیلدز را گرفت، سخنرانی هایش را که با آن لهجه ی با نمک فرانسوی اش حرف می زد و برایم سخت بود بفهمم چه می گوید، گوش دادم. وقتی میرزاخانی فیلدز گرفت، دوباره رفتم زندگی نامه اش را زیر و رو کردم و دنبال نقاط جالبش گشتم. حتی کتاب هایش را که یک زمانی می خواندم دوباره درآوردم و نگاه کردم. این با

+ بعضی از جمعه ها برای یادآوری این اصل مهم است که "زندگی جای دیگری جاری است" و یا اینکه "اندکی صبر سحر نزدیک است". من به این مدل جمعه ها خیلی ایمان دارم :) + دومین بار در طول تاریخ درسی ام در دانشگاه است که از تمام شدن یک کلاس احساس ناراحتی می کنم! یعنی واقعععن ناراحت می شوم! خیلی زیاد :)) + بعضی از آدم ها هم هستند که وقتی صبرشان تمام می شود، نه داد و بیداد راه می اندازند، نه فحش و بد و بیراه می گویند، نه گریه می کنند و عالم و آدم را نفرین؛ فقط فراموش می کنند. + می گوید بریم نقش حامی را بازی کنیم در سخنرانی اش :))وقتی به چند سال پیش که با او به سخنرانی استاد بزرگ و پر ن